دوستان عزیز،امروز من اینجا نه به عنوان سیاستمدار ایستاده‌ام، نه به عنوان سخنگوی  یک سازمان–
من به نام خودم سخن می‌گویم.
من به عنوان انسانی سخن می‌گویم که از جنگ، دروغ و معیارهای دوگانه خسته شده است.

جنگ هیچ راه‌حلی نیست.
تا امروز هرگز بمباران صلح نیاورده است – فقط رنج، سوگ و خشونت تازه به جا گذاشته است.

به یاد بیاوریم: آلمان، اروپا و ناتو در دهه‌های گذشته جنگ‌های زیادی به راه انداخته‌اند – اغلب بدون مجوز سازمان ملل. آن زمان گفته می‌شد که هدف «مداخله‌ی انسانی» یا «حفاظت از حقوق بشر» است. اما نتیجه‌ی این جنگ‌ها چه بود؟

یوگسلاوی بمباران شد –  و تا امروز کوزوو زیر اداره‌ی اتحادیه‌ی اروپاست.

بیست سال ناتو در افغانستان بود؛ ظاهراً برای آزادی زنان و آوردن امنیت.
اما چه شد؟
امروز طالبان دوباره در قدرت‌اند – با سلاح‌های مدرنی که در غرب جا گذاشته شد.
این جنگ زندگی میلیون‌ها انسان را نابود کرد، اما آزادی نیاورد.

در عراق آن زمان از «سلاح‌های کشتار جمعی» گفتند.
این توجیه یک دروغ بود – و حتی سیاستمداران بلندپایه بعدها مجبور شدند بابت آن عذرخواهی کنند.
نتیجه چه شد؟ هرج‌ومرج، ترور، داعش.
و با این حال امروز با جانشینان همان سیاستمداران مذاکره می‌شود، انگار نه انگار چه گذشته است.

در لیبی هم به نام دموکراسی بمباران کردند.
قذافی مرده است، اما کشور ویران شده.
با این همه، نفت همچنان بی‌وقفه جاری است.

و حالا چه؟
باز هم همان زبان را می‌شنوم – همان بهانه‌ها – این بار درباره‌ی ایران.

اما حقیقت این است:
مردم ایران مدت‌هاست که خودشان می‌جنگند – شجاعانه، پیگیر، و مسالمت‌آمیز.
زنان، دانشجویان، فعالان کارگری، روزنامه‌نگاران، نویسندگان، مادران جان‌باختگان – همه‌ی آن‌ها هر روز برمی‌خیزند.

آن‌ها به موشک و تانک نیاز ندارند.
آن‌ها به همبستگی ما نیاز دارند – به صدای ما، به حمایت ما!

وقتی سیاستمداران بمب را «دموکراسی» می‌نامند –
ما باید همین‌جا و همین امروز بلند بگوییم: این دموکراسی نیست!

وقتی آن‌ها ارسال سلاح را «صلح» می‌نامند –
ما می‌گوییم: این صلح بوی خون می‌دهد!

مقاومت در ایران به ما نشان می‌دهد که تغییر باید از درون شکل بگیرد –
نه با خشونت بیرونی، بلکه با شجاعت، همبستگی و امید.

این انسان‌ها چهره‌ی واقعی آزادی هستند.

به همین دلیل می‌گویم:
نه به مداخله‌ی نظامی!
نه به دخالت خارجی!
حمایت از همه‌ی کسانی که در ایران برای آزادی، عدالت و علیه سرکوب مبارزه می‌کنند!

جنگ فقط ویرانی می‌آورد –
اما همبستگی زندگی می‌آفریند، و انسانیت آینده می‌سازد.

متشکرم.

Liebe Freundinnen und Freunde,

ich stehe heute hier nicht als Politiker, nicht als Sprecher einer Organisation –
ich spreche in meinem eigenen Namen.
Ich spreche als Mensch, der genug hat von Krieg, Lügen und doppelten Standards.

Krieg ist keine Lösung.
Noch nie hat Bombenwerfen Frieden gebracht – nur Leid, Trauer und neue Gewalt.

Erinnern wir uns: Deutschland, Europa und die NATO haben in den letzten Jahrzehnten viele Kriege geführt – oft ohne Mandat der UNO. Damals hieß es, es ginge um „humanitäre Intervention“ oder um den „Schutz der Menschenrechte“. Doch was blieb von diesen Kriegen?

Jugoslawien wurde bombardiert – bis heute steht der Kosovo unter EU-Verwaltung.
Zwanzig Jahre lang war die NATO in Afghanistan, offiziell, um Frauen zu befreien und Sicherheit zu bringen. Aber was ist geschehen? Heute sind die Taliban wieder an der Macht – mit modernen Waffen, die im Westen zurückgelassen wurden. Der Krieg hat Millionen Menschen das Leben zerstört, aber keine Freiheit gebracht.

Im Irak hörten wir damals von „Massenvernichtungswaffen“. Diese Begründung war eine Lüge – und selbst hohe Politiker mussten sich später dafür entschuldigen. Das Ergebnis: Chaos, Terror, der IS. Und trotzdem wird mit den Nachfolgern politisch verhandelt, als wäre nichts geschehen.

Auch in Libyen wurde unter dem Vorwand der Demokratie bombardiert. Gaddafi ist tot, aber das Land liegt in Scherben. Und trotzdem fließt das Öl weiter – ununterbrochen.

Und jetzt? Schon wieder höre ich dieselbe Sprache – dieselben Ausreden – dieses Mal über den Iran.

Aber die Wahrheit ist:
Die iranische Bevölkerung kämpft längst selbst – mutig, beharrlich, friedlich.
Frauen, Studierende, Gewerkschafterinnen, Journalistinnen, Schriftstellerinnen, Mütter von Ermordeten – sie alle stehen auf, jeden Tag.
Sie brauchen keine Raketen und keine Panzer.
Was sie brauchen, ist unsere Solidarität – unsere Stimme, unsere Unterstützung!

Wenn Politiker Bomben Demokratie nennen –
dann müssen wir hier und heute laut sagen: Das ist keine Demokratie!
Wenn sie Waffen liefern und das Frieden nennen –
dann sagen wir: Dieser Frieden riecht nach Blut!

Der Widerstand im Iran zeigt uns, dass Veränderung von innen kommen muss –
nicht durch Gewalt von außen, sondern durch Mut, Zusammenhalt und Hoffnung.
Diese Menschen sind das wahre Gesicht der Freiheit.

Darum sage ich:
Keine militärische Intervention!
Keine Einmischung von außen!
Unterstützung für alle, die im Iran für Freiheit, für Gerechtigkeit und gegen Unterdrückung kämpfen!

Krieg bringt nur Elend –
aber Solidarität bringt Leben, und Menschlichkeit bringt Zukunft.

Danke.      Info<at>dbwiran.de